Bez czarny (Sambucus nigra L.)

Roślina ta w Polsce nosi różne nazwy: bez lekarski, bez pospolity, bzowina, bzina, buzina czy hyćka. Zazwyczaj jej pokrój to wysokie krzew o wysokości sięgającej do 10 m. Liście ma ona długość około dwukrotnie większą od szerokości. Są nieparzysto-pierzastozłożone, zazwyczaj składają się z ok. 5 eliptycznych i ostro piłkowanych, 3-5 cm listków. Ich góra ma kolor ciemnozielony, od spodu natomiast są jaśniejsze, rzadko owłosione. Kwiat zazwyczaj o białej barwie. Zebrane są one w obfite i spłaszczone baldachogrona  o średnicy od 10 do 20 cm. Drobniutkie, pojedyncze kwiaty,  mają niewielki kielich i pięciopłatkową koronę. Owoce natomiast noszą barwę fioletowo-czarną. Są to lśniące, mięsiste pestkowce z 4-5 nasionkami o jajowatym kształcie.  Krzew czarnego bzu zakwita zazwyczaj pierwszy raz w 3 – 4 roku życia, niekiedy w 2. Zależnie od od strefy klimatycznej kwitnie w czerwcu lub w lipcu. W Polsce nie musimy obawiać się o jego bezpieczeństwo w zimie, jest mrozoodporny i niezwykle łatwy w uprawie. Nie potrzebuje specjalnych warunków. Poradzi sobie z zwykłej, półprzepuszczalnej ziemi w ogrodzie. Nie przeszkadza mu pełne słońce ani półcień. Aby zachować walory dekoracyjne czarnego bzu, powinno się wycinać starsze pędy, a młode przycinać w ok. połowie ich długości.